W czasie, w którym kraj grzęźnie w kuchniach i oddaje się ogólnemu amokowi przedświątecznych przygotowań, ja patrzę na to wszystko z bezpiecznej odległości jak na film z efektami pirotechnicznymi albo inny "Park Jurajski". Bowiem, odkąd zostałam całkiem bezrodzicowa, żadnych świąt nie obchodzę. Ma to swoje dobre strony na tydzień przed, bo nie muszę z drżeniem stać nad prodiżem, albo zamęczać nóg w kolejkach po śnięte ryby. Nie wariuję z porządkami i jeśli dziś umyłam okna, to jedynie dlatego, żeby sąsiedzi nie pokazywali mnie palcami. Zresztą i tak, tylko połowę. Własny, nastroszony od żelu łeb, zostawiłam na wieczór i to był błąd - bo szlag trafił wodę.
Złą stroną świąt jest to, że idę jutro do pracy, gdyż szef dał wolne tylko ludziom z rodzinami. A równouprawnienie???
Drugą złą stroną złej strony, są same te dni, w których mimowolnie wspominam to, co już nie może być moim udziałem. Dobrą stroną złej strony jest za to fakt, że mogę dowolnie i bezkarnie bawić się wtedy lalkami, jako osoba nie obdarzona mężem, żoną i potomstwem.
Dziś przedstawiam Tarę Lynn, bardzo szczególną lalkę Mattela na moim ulubionym moldzie Steffie.
Nie ukrywam, że gdy Western Stampin Barbie pojawiła się na rynku w 1993 r, byłam bardzo zdegustowana jej kiczowatym strojem i plastikowym kapeluszem. Po genialnej, kultowej już dziś serii w westernowej estetyce - Western Fun z 1989r., obowiązkowej w każdej kolekcji małych lalek - Mattel mógł postarać się bardziej. Niestety, czas zapaści firmy, zbliżał się wielkimi krokami i dużo oczekiwać się nie dało. O ile Barbie jeszcze jakoś broniła się w błękicie paryskim, o tyle jej czarnowłosa przyjaciółka w odpustowej czerwieni z czernią w złote grochy, raziła mój nastoletni gust. Jak, nie przymierzając - płachta byka.
Sama lalka też nie była wtedy z mojej bajki. Jaskrawe usta i oczy z genetycznego punktu widzenia mało prawdopodobne, przy kruczych włosach, nie wzbudziły we mnie namiętności. Ale lalki na moldzie Steffie z początku lat '90 XXw. charakteryzowały się ostrą kolorystyką. Poniżej 2 Teresy Benetton z mojej kolekcji. Zdjęcie Tary w pudełku, pożyczyłam z Internetu.
Dopiero kilka lat później doceniłam urok tej lalki, która aż do 2007 roku, była jedyną w takiej tonacji, kiedy to pojawiła się Miss Garnet w serii kamieni urodzinowych (Birthstone Beauties). Ale nawet ona nie ma aż tak żywych barw. Sama tej lalki nie posiadam, więc poglądowe zdjęcie zaczerpnęłam z sieci.
A teraz przechodzę do meritum, czyli do tego, co można zrobić z Tary Lynn, gdy obedrze się ją z kostiumu a la Dom Publiczny:
Z prawej strony przedstawiam lalkę typu OOAK (w tłumaczeniu: jedyna w swoim rodzaju, czyli klasyczna, sztampowa lalka, przekształcona przez artystę). Nie zrobiłam jej, ale kupiłam ją na Allegro w tej postaci. Wtajemniczony kolekcjoner łatwo odkryje, że twórca nawiązał do lalki Matella: Barbie jako Scarlett O'Hara z 1994 r. (Hollywood Legends).
A tu już porównanie:
Jak misternie ułożył jej włosy! Przy takim nakładzie pracy, wybaczam nawet tej autorskiej Scarlett brak zielonych oczu. Wszak: licentia poetica :-)
Druga Tara pozuje w zgodnej z duchem czasu dioramie, jaką zrobiłam na potrzeby sesji w ubiegłym roku, gdy otrzymałam od Camilli piękną anielską suknię. Jak widać - pomysłowo zaprojektowaną i perfekcyjnie odszytą. Był to prezent mikołajkowy:
Co łączy obie Tary oprócz tego, że z bazaru zostały wyciągnięte na salony?
Przykry fakt. Tajemniczym zbiegiem okoliczności, obie połamały rączki w transporcie. Scarlett straciła dłoń i Sprzedająca dosłała mi ciałko w identycznym kolorze. Niestety, już z prostszymi rączkami. Angel jak w horrorze, upuściła na moją dłoń, całą kończynę. Brrrr! Dobrze, że tym razem miałam ciałko na zmianę! Przezorny zawsze ubezpieczony...
Wysokość: 29 cm.
Tworzywo: plastik, guma.
Sygnatura: Mattel INC.
Cechy szczególne: lalki OOAK.
Kraj produkcji:
Data produkcji: 1993.
Height: 29 cm.
Material: plastic, rubber.
Signature: Mattel INC.
Special Features: OOAK dolls.
Country of production:
Date of manufacture: 1993.
